Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Ο μύθος της Γιγαντομαχίας ΚΑΙ Μία ερμηνεία της Γιγαντομαχίας

ΜΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑΣ ΙΣΩΣ ΜΕ  «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ»  ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ  ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ ,ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΥΝΔΕΣΑΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΠΟΛΕΩΣ  ΠΕΡΓΑΜΟΥ 

Η Γιγαντομαχία  σε όλο τον Ελληνικό κόσμο και για πολλούς αιώνες αποτελεί το αφιερωματικό θέμα σε μεγάλης σημασίας ναούς και βωμούς των Ελλήνων , γιατί έδιναν λοιπόν τόσο μεγάλη σημασία ;

Η γέννηση των Φλεγραίων Γιγάντων από την Γαία και το χυθέν εις αυτή αίμα του Ουρανού σημαίνει ότι είχαν μικτή γήινη και ουράνια καταγωγή.

Για να κατανοήσουμε δε εις τι συνίστατο αυτή η μικτή καταγωγή των Γιγάντων, πρέπει να ανατρέξουμε εις ένα εκ των απόκρυφων βιβλίων 
της Παλαιάς Διαθήκης, το Απόκρυφο Βιβλίο του Ενώχ. Εις αυτό λοιπόν αναφέρεται ότι 201 ουράνιοι άγγελοι-οι γνωστοί ως Εκπεσόντες Άγγελοι-κατήλθαν στην Γη  συνουσιάσθηκαν με γυναίκες και γέννησαν με αυτές τρομερούς γίγαντες: (Βιβλίο του Ενώχ)...«Και συνέβη όταν πλήθυναν οι υιοί των ανθρώπων να γεννηθούν εκείνες τις μέρες απ’αυτούς ωραίες και καλές θυγατέρες. Και οι άγγελοι, οι υιοί του ουρανού, είδαν αυτές και τις επεθύμησαν, και είπαν ο ένας στον άλλον: “Εμπρός, ας διαλέξουμε για τους εαυτούς μας γυναίκες από τους ανθρώπους και ας γεννήσουμε δικά μας τέκνα”. Και ο Σεμιαζάς, ο οποίος ήταν ο αρχηγός τους, τους είπε: “Φοβάμαι μήπως δεν θελήσετε να κάνετε τούτο το πράγμα και επωμισθώ μόνο εγώ αυτή την μεγάλη αμαρτία”. 

 Η Λητώ και ο Τιτυός ,η οποία κρατά μεγάλο σωληνοειδές όπλο που από την απόληξη του βγαίνει φλόγα .Δεξιά ο Απόλλων με την φαρέτρα του γεμάτη κάτω ο Εφιάλτης και ο Ερυσιχθίων και η Δήμητρα που δεν φαίνεται ολοκληρωτικά παρα΄μόνον θραύσματα. Στην πραγματικότητα η Δήμητρα υποτίθεται ότι δεν είχε συμμετάσχει στη Γιγαντομαχία γιατί είχε ιδιαίτερη συγγένεια με τη Γαία ως προστάτης των καρπών που αναπτύσσονται σε ιερό έδαφος της γης. Στην ελληνική μυθολογία ο Τιτυός ήταν ένας από τους Γίγαντες ή, σύμφωνα με άλλους μυθογράφους, ένας από τους Τιτάνες. Ο Τιτυός γενεαλογείται είτε ως γιος του Δία και της Ελάρης (κόρης του Ορχομενού ή του Μινύα), είτε, κατά την Οδύσσεια, ως γιος της Γαίας. Κατοικία του Τιτυού κατά τον Όμηρο ήταν η Εύβοια. Ο Τιτυός έλαβε μέρος στη Γιγαντομαχία. Επίσης επιτέθηκε στη Λητώ όταν εκείνη περνούσε από την πόλη που είχε καταλάβει ο Τιτυός, την Πανοπέα της Φωκίδας, για να μεταβεί στους Δελφούς. Στην επίκληση της μητέρας τους προσέτρεξαν τότε ο Απόλλων και η Άρτεμις, που σκότωσαν τον Τιτυό.. Μετά τον θάνατό του, ο πελώριος αυτός Γίγαντας καταδικάστηκε να βρίσκεται τεντωμένος σε μήκος εννέα πλέθρων στον Κάτω Κόσμο και δύο γύπες να τρώνε ακατάπαυστα το ήπαρ του. Ο τάφος του Τιτυού υποτίθεται ότι υπήρχε στην Εύβοια ή στη Βοιωτία.


Του αποκρίθηκαν λοιπόν όλοι: “Θα δώσουμε όλοι όρκο και θα αναθεματίσουμε ο ένας τον άλλον να μην αλλάξουμε αυτή την απόφασή μας, μέχρις ότου την πραγματοποιήσουμε και κάνουμε τούτο το πράγμα”.Τότε λοιπόν, ορκίσθηκαν όλοι μαζί και αναθεμάτισαν ο ένας τον άλλον γι’αυτό. 
Και ήσαν συνολικά διακόσιοι αυτοί οι άγγελοι (πέραν του Σεμιαζά) που κατήλθαν στην Αρδίς, η οποία είναι η κορυφή του όρους Αρμών (ή Ερμών).Και αυτό το όρος ονομάσθηκε Αρμών επειδή επ’αυτού ορκίσθηκαν αυτοί και αναθεμάτισαν ο ένας τον άλλον. Και αυτά είναι τα ονόματα των αρχηγών αυτών: Σεμιαζάς-αυτός ήταν ο αρχηγός όλων αυτών-Αραθάκ, Κιμβρά, Σαμμανή, Δανειήλ, Αρεαρώς, Σεμιήλ, Ιωμειήλ, Χωχαριήλ, Εζεκιήλ, Βατριήλ, Σαθιήλ, Ατριήλ, Ταμιήλ, Βαρακιήλ, Ανανθά, Θωνιήλ, Ραμιήλ, Ασεάλ, Ρακειήλ και Τουριήλ. Αυτοί λοιπόν (πέραν του Σεμιαζά) είναι οι αρχηγοί αυτών κατά δεκάδες.
Και αυτοί έλαβαν γυναίκες για τους εαυτούς τους, όποια διάλεξε έκαστος αυτών, και άρχισαν να τις πλησιάζουν και να μιαίνονται με αυτές.Και δίδαξαν εις αυτές φαρμακείες (=δηλητηριάσεις) και ριζοτομίες (=συλλογή ριζών για μαγεία), και τους έμαθαν τα βότανα.Και αυτές συνέλαβαν, και γέννησαν μεγάλους γίγαντες, ύψους 3.000 πήχεων (1380 μέτρων), οι οποίοι κατέφαγαν τους κόπους (τα αγροτικά προϊόντα) των ανθρώπων. Και όταν οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να τους τρέφουν άλλο, οι γίγαντες στράφηκαν εναντίον τους και τους κατεβρόχθιζαν. Και άρχισαν να αμαρτάνουν κατά των πτηνών, των θηρίων, των ερπετών και των ιχθύων, να καταβροχθίζουν ο ένας τις σάρκες του άλλου και να πίνουν το αίμα τους. Τότε λοιπόν, η γή στράφηκε κατά των ανόμων».
 (Βιβλίο του Ενώχ, 6-7).

Οι Εκπεσόντες Άγγελοι διέφθειραν το ανθρώπινο γένος και το κατέστησαν ανήθικο και ασεβές.Αλλά καθώς χάνονταν οι άνθρωποι, ο Ύψιστος Θεός διέταξε τους αρχαγγέλους του να φυλακίσουν τους Εκπεσόντες Αγγέλους στα έγκατα της Γης και να εξοντώσουν τους Γίγαντες.Οι αρχάγγελοι λοιπόν φυλάκισαν τους Εκπεσόντες Αγγέλους και άρχισαν την εξόντωση των Γιγάντων κάνοντάς τους να πολεμούν μεταξύ τους, ενώ αργότερα ο Θεός προκάλεσε τον μέγα κατακλυσμό, ολοκληρώνοντας την εξόντωση των Γιγάντων και αφανίζοντας το ασεβές ανθρώπινο γένος.
(Βιβλίο του Ενώχ, 8-10).

Το υπόδημα της θεάς Αφροδίτης που πατά  το Γίγαντα Χθόνιο -Βωμός του Δίος από την Πέργαμο 178 π.Χ

Οι γίγαντες του Βιβλίου του Ενώχ έχουν σημαντικές ομοιότητες με τους Φλεγραίους Γίγαντες: Γεννήθηκαν από την ένωση των αγγέλων που, αποστατώντας από την Θεία εξουσία, εξέπεσαν από τον ουρανό με γυναίκες της Γης, όπως και οι Φλεγραίοι Γίγαντες γεννήθηκαν από την Γαία και το αίμα του Ουρανού που χύθηκε εις αυτή όταν οι αποστάτες Τιτάνες ανέτρεψαν τον Ουρανό. 
Μάλιστα, οι Ενωχιανοί γίγαντες αποκαλούνται και Ναφηλείμ  (Βιβλίο του Ενώχ, 15.11-16.1), το οποίο σημαίνει εκπεσόντες, δηλώνοντας την καταγωγή τους εκ των εκπεσόντων ουρανίων αγγέλων.Επίσης, οι Ενωχιανοί γίγαντες είχαν τρομερό μέγεθος (αν και το ύψος των 3.000 πήχεων είναι σίγουρα συμβολικό), όπως και οι Φλεγραίοι Γίγαντες ήσαν ανυπέρβλητοι στο μέγεθος των σωμάτων.Και αμφότεροι ήσαν αγριότατοι και μοχθηρότατοι, ενώ όπως οι πρώτοι ήσαν εχθροί του Θεού και η εξόντωσίς τους άρχισε από τους αρχαγγέλους αυτού, ούτως και οι Φλεγραίοι Γίγαντες ήσαν εχθροί των Ολυμπίων θεών-οι οποίοι ταυτίζονται με τους αρχαγγέλους των Εβραιοχριστιανικών παραδόσεων-και εξοντώθηκαν απ’αυτούς. 

Ουσιαστικά λοιπόν, οι Ελληνικοί μύθοι και το Βιβλίο του Ενώχ διηγούνται την ίδια ιστορία περί των Γιγάντων, αν και βεβαίως υπάρχουν και σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, οφειλόμενες στην διαφορετική εξέλιξη αυτών των αρχαίων παραδόσεων στους Έλληνες και τους Εβραίους.


Οι Ενωχιανοί γίγαντες λοιπόν ταυτίζονται με τους Φλεγραίους Γίγαντες, ενώ οι Εκπεσόντες Άγγελοι ταυτίζονται με τους μοχθηρούς δαίμονες αρχηγούς του ερπετοειδούς συνασπισμού.Η γέννησις δε των Γιγάντων από την Γαία και η πρωταρχική σημασία της ονομασίας τους, γηγενείς, δείχνουν ότι αυτοί γεννήθηκαν στο εσωτερικό της Γης, ενώ η ανθρωπο-ερπετική μορφή τους δείχνει ότι ήσαν ανθρωπο-ερπετικά υβρίδια.

Συνδυάζοντας λοιπόν τους Ελληνικούς μύθους με το Βιβλίο του Ενώχ συμπεραίνουμε ότι μετά την Τιτανομαχία οι μοχθηροί αρχιδαίμονες καθοδήγησαν τους δρακοντοειδείς υποτελείς τους στην δημιουργία των Γιγάντων, προς ανατροπή των Ολυμπίων θεών.
Οι δρακοντοειδείς δημιούργησαν αυτό το γένος εις γενετικά εργαστήριά τους (;) στο εσωτερικό της Γης, κατά το μέγιστο μέρος του δια της διασταυρώσεως ερπετοειδούς με ανθρώπινο γενετικό υλικό και κατά το υπόλοιπο-όπως προκύπτει από τον ανθρωπο-λεοντόμορφο Γίγαντα Λέοντα-δια της διασταυρώσεως λεοντείου με ανθρώπινο γενετικό υλικό.
Και οι μοχθηροί αρχιδαίμονες προίκισαν τους Γίγαντες με υπερφυσικές ιδιότητες και δυνάμεις: Σχεδόν αθανασία εις όλους, πλήρη αθανασία στον Αλκυονέα εφ’όσον ευρισκόταν στην Παλλήνη, ικανότητα πυροκινήσεως (ελέγχου του πυρός) στον Πορφυρίωνα-όπως υποδηλώνει η «πύρινη αναπνοή του»-ικανότητα μεταμορφώσεως στον Μίμαντα και τον Μόρφιο κ.λ.π.

Ο Τιτάνας Αστραίος θεός του σούρουπου ,παλεύει με τον Γίγαντα Λέοντα - Βωμός του Δίος από την Πέργαμο 178 π.Χ

Ούτως, οι Γίγαντες έγιναν ένα πανίσχυρο και τρομερό υπερφυσικό γένος, σχεδόν ισάξιο των Ολυμπίων θεών.Ακριβώς δε τούτο υποδηλώνει το ότι οι Γίγαντες δεν μπορούσαν να φονευθούν από τους Ολυμπίους θεούς, αλλά θα πέθαιναν μόνο αν συμμαχούσε με τους δεύτερους κάποιος θνητός.
Η απεικόνισις των Γιγάντων στις ανευρεθείσες αγγειογραφίες τους- όπως και στην ζωφόρο του Παρθενώνος-ως ανθρωπομόρφων οπλιτών είναι συμβολική της πολεμικής ισχύος τους, αφού η πραγματική μορφή τους ήταν αδιαμφισβητήτως ανθρωπο-ερπετική: Συνδυάζοντας την μορφή που τους αποδίδουν ο Απολλόδωρος και οι συμφωνούσες με αυτόν απεικονίσεις τους (ανδρόμορφοι μέχρι και τους γλουτούς ή τα γόνατα και με σπείρες οφιοειδών δρακόντων ή όφεων κάτωθεν αυτών) με την ακόμη πιο ερπετοειδή μορφή που τους αποδίδει ο Νόννος (οφιώδεις, δρακοντόκομοι ή εχιδνόκομοι και με ύδρες εκατέρωθεν των ώμων τους) συμπεραίνουμε ότι είχαν ερπετοειδή πόδια, ενώ στο άνω μέρος του σώματός τους ήσαν γενικά ανδρόμορφοι, αλλά και με κάποια ερπετοειδή χαρακτηριστικά-πιθανότατα φλογερούς οφθαλμούς με κάθετες κόρες, διχαλωτές γλώσσες, φολίδες εις μέρη του κορμού και των χεριών τους κ.λ.π. Όσον αφορά δε τον Λέοντα, η παρουσίασίς του ως λεοντοκεφάλου και κατά τα λοιπά ανδρομόρφου δείχνει ότι κυρίως λεοντόμορφος στο άνω μέρος του σώματός του και κυρίως ανδρόμορφος στο κάτω.

Βωμός του Δίος από την Πέργαμο 178 π.Χ

Λέγοντας ο Απολλόδωρος ότι οι Φλεγραίοι Γίγαντες ήσαν ανυπέρβλητοι στο μέγεθος των σωμάτων εννοεί ότι είχαν μεγαλύτερο μέγεθος απ’όλους τους άλλους γίγαντες που αναφέρει στο έργο του, πλην του υπεργίγαντος Τυφώνος, ο οποίος είναι ο μέγιστος εις μέγεθος εξ όλων των τέκνων της Γαίας
(Βιβλιοθήκη, Α.6.3).

Για έναν δε εκ των υπολοίπων γιγάντων, τον Ανταίο, ο Έλλην ιστορικός και φιλόσοφος του 1-2 ου αιώνα μ.Χ. Πλούταρχος αναφέρει ότι ο σκελετός του, ο οποίος ανακαλύφθηκε όταν περί το 80 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Σερτώριος ανέσκαψε τον τάφο του στην Λιβυκή πόλη Τίγγη1, είχε μήκος 60 πήχεις, ήτοι 27,6 μέτρα.
(Βίος Σερτωρίου, 9).

Συνεπώς, βάσει του Απολλόδωρου οι Φλεγραίοι Γίγαντες είχαν ύψος άνω των 27,6 μέτρων.Αφού όμως ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι ο σκελετός του Φλεγραίου Γίγαντα που ανακαλύφθηκε στην Κω είχε μήκος 5,5 μέτρα, συμπεραίνουμε ότι οι Φλεγραίοι Γίγαντες διακρίνονταν εις δύο τάξεις: Οι ανήκοντες στην πρώτη-στους οποίους περιλαμβάνονταν προφανώς όλοι οι Γίγαντες που αναφέρονται ονομαστικά στις στις αρχαίες πηγές-είχαν ύψος άνω των 27,6 μέτρων, ήσαν εκατό, ή περίπου τόσοι-όπως προκύπτει από τα Διονυσιακά (ΚΕ.93-94)-και ήσαν οι αρχηγοί των ανηκόντων στην δεύτερη τάξη.Εκείνοι δε είχαν πολύ μικρότερο ανάστημα από τους πρώτους, και προφανώς κατώτερες υπερφυσικές ιδιότητες και δυνάμεις, αλλά ήσαν πολύ περισσότεροι.

 ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των ίππος και λύω (=λύνω, αποδεσμεύω, χαλαρώνω, αποζευγνύω, απελευθερώνω, απαλλάσσω, λυτρώνω, διαλύω, παραλύω, τελειώνω, καταργώ, δίνω λύση, αναλύω, εκπληρώνω, εκτελώ, εξιλεώνω, επανορθώνω), και σημαίνει «ο λύων, αφήνων ελευθέρους τους ίππους». Δεδομένου δε ότι στους Ελληνικούς μύθους ο ίππος υποδηλώνει συχνά τον συνδυασμό μεγάλης ταχύτητος, δυνάμεως και ορμής (π.χ. ο Πήγασος, οι ίπποι του Αχιλλέως, Ξάνθος και Βαλίος, οι ίπποι του άρματος του Ηλίου κ.λ.π.), το όνομα του Ιππολύτου υποδηλώνει ότι αυτός ήλεγχε και εξαπέλυε κάποιου είδους ισχυρές και ορμητικές ενεργειακές δυνάμεις.

ΠΑΛΛΑΣ: Προέρχεται από την λέξη πάλλω (=πάλλω, σείω, κραδαίνω, τινάζω, περιστρέφω, σείομαι, τρέμω, σκιρτώ, πηδώ, σπαρταρώ, ανακατεύω κλήρους, λαμβάνω δια κλήρου, αγωνιώ) και σημαίνει «ο πάλλων, κραδαίνων, σείων», υποδηλώνοντας ότι ο Πάλλας είχε παλμικά όπλα, βασιζόμενα εις κάποιου είδους παλμική ενέργεια.

Ως δημιουργήματα και μέλη του ερπετοειδούς συνασπισμού οι Γίγαντες διέθεταν βεβαίως την υπερπροηγμένη τεχνολογία αυτού: Το ότι «έλαμπαν στα όπλα τους» και τα ανωτέρω ερμηνευθέντα ονόματα του Ιππολύτου και του Πάλλαντος υποδηλώνουν ότι οι Γίγαντες είχαν προηγμένα ενεργειακά όπλα.Το «δέρμα» του Πάλλαντος, το οποίο έγδαρε και έκανε θώρακά της η Αθηνά, υποδηλώνει ότι αυτός προστατευόταν από ένα είδος πανισχύρου ενεργειακού-δυναμικού πεδίου(;).

Ο «αστράγαλος» του ταχυτάτου των Γιγάντων Δαμύσου ήταν προφανώς (;)ένα είδος προηγμένης βιονικής συσκευής,(;) η οποία τον προστάτευε εκπέμποντας ένα ενεργειακό-δυναμικό πεδίο παρόμοιο με αυτό του Πάλλαντος (όχι όμως τόσο ισχυρό) και του προσέδιδε μεγάλη ταχύτητα-όπως και στον Αχιλλέα. Και η σύνδεσις του Εγκελάδου με τις ηφαιστειακές εκρήξεις της Αίτνας και του Βεζουβίου υποδηλώνει ότι αυτός είχε μηχανές-όπλα ελέγχου τεκτονικών φαινομένων(;), δια των οποίων προκαλούσε ηφαιστειακές εκρήξεις και σεισμούς.

Ο Δείμος κρατάει μεγάλο τεμάχιο γης.  Αριστερά του ο Φόβος και στο πλάϊ τους η Διώνη μητέρα της Αφροδίτης Μία άλλη θέση είναι ότι πρόκειται για τον Κάστορα και βέβαια αριστερά του ο  Πολυδεύκης -.Βωμός του Δίος από την Πέργαμο 178 π.Χ. -Στην ελληνική μυθολογία, ο Δείμος είναι η προσωποποίηση του τρόμου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν γιο του Άρη και της Αφροδίτης ή της Κυθέρειας. (Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή ήταν γιος του Πολέμου και αδελφός του Κυδοίμου). Μαζί με τον αδελφό του Φόβο, που ήταν η προσωποποίηση του φόβου, συνόδευε τον πατέρα του στα πεδία των μαχών. Οι μορφές του στόλιζαν τις περίφημες ασπίδες των Αγαμέμνονα και Αχιλλέα


Η γέννησις των Γιγάντων στην Παλλήνη ή Φλέγρα 2(Ηρωϊκός, 671) της Χαλκιδικής (δηλαδή, στην σημερινή χερσόνησο της Κασσάνδρας, το αριστερό «πόδι» της Χαλκιδικής), σημαίνει ότι αναδύθηκαν στην επιφάνεια της Γης και εξόρμησαν κατά των Ολυμπίων θεών από μία εκεί ευρισκομένη υποχθόνια πύλη.
Και η σύνδεσις της Γιγαντομαχίας με τον αστερισμό του Δράκοντος υποδηλώνει ότι οι Γίγαντες ενισχύθηκαν από δρακοντοειδείς και άλλες ερπετοειδείς δυνάμεις, τόσο γήινες, όσο και από τον αστερισμό του Δράκοντος και άλλους πλανήτες.(;)
 Όλες αυτές οι δυνάμεις δε-των οποίων το μέγα πλήθος υποδηλώνεται από την αναφορά του Νόννου ότι οι Γίγαντες «πίεζαν δια των πολυλαίμων κεφαλών τους τον αστερόεντα κύκλο»-τέθηκαν υπό την διοίκηση του Αλκυονέως και του Πορφυρίωνος, καθοδηγούμενες βεβαίως από τους μοχθηρούς αρχιδαίμονες.

Οι Γίγαντες/ερπετοειδείς άρχισαν τον πόλεμο κατά των Ολυμπίων θεών με την επιδρομή μίας δυνάμεως υπό τον Αλκυονέα στην νήσο Ερύθεια, μία εκ των κυρίων Ολυμπίων βάσεων στον Βορειοδυτικό Ατλαντικό ωκεανό, η οποία άρπαξε τις «αγελάδες του Ηλίου»-ήτοι κάποια πολύτιμα υλο-ενεργειακά όντα (;) που μπορούσαν να συλλέγουν ηλιακή ενέργεια.
Και στην συνέχεια, οι γήινες και διαστημικές (;) δυνάμεις των Γιγάντων/ερπετοειδών επιτέθηκαν συνδυασμένα κατά των γηίνων και περιγείων Ολυμπίών δυνάμεων, οι οποίες είχαν ως κέντρο τους την περιοχή του Ολύμπου. Παράλληλα δε, οι μοχθηροί αρχιδαίμονες προσπαθούσαν-όπως υποδηλώνει το ότι η Γαία «αναζητούσε ένα βότανο, για να μη μπορούν, δι’αυτού, οι Γίγαντες να φονευθούν ούτε από θνητό»-να κάνουν τους Γίγαντες εντελώς αθανάτους.
Αλλά ο Ζεύς τους εμπόδισε, και αφού ενίσχυσε τις δυνάμεις του με γήινες δυνάμεις υπό την διοίκηση του πρεσβυτέρου Ηρακλέους, αντεπιτέθηκε στους Γίγαντες/ερπετοειδείς και τους απώθησε στην Παλλήνη.
 Και εκεί διεξήχθη η μεγάλη μάχη, επιγείως, υπογείως και υπεργείως:
Αρχικά, ο Ηρακλής έπληττε δια του «τόξου» του-ήτοι δια ενός ενεργειακού υπερόπλου μακράς εμβελείας (;) -τον Αλκυονέα, ο οποίος όμως, όντας αθάνατος στην Παλλήνη χάριν στην ζωτική ενέργεια που απεκόμιζε απ’αυτή, ανέκαμπτε συνεχώς.

Η Ήρα στο άρμα της σε σκηνή Γιγαντομαχίας- Βωμός του Δίος από την Πέργαμο

Αλλά με την καθοδήγηση της Αθηνάς ο Ηρακλής τον απώθησε έξωθεν της Παλλήνης και τον φόνευσε.Έπειτα, ο Πορφυρίων όρμησε κατά του Ηρακλέους και της Ήρας, αλλά ο Ζεύς, αφού τάραξε τον νου του προκαλώντας του τηλεπαθητικά πόθο για την Ήρα, τον συνέτριψε δια του πανίσχυρου κεραυνού του, και τον αποτελείωσε ο Ηρακλής.

Από αριστερά ο Δίας αναγνωρίσιμη μορφή από τον κεραυνό στο τεντωμένο δεξί του χέρι και την αιγίδα επάνω στο αριστερό του χέρι, μάχονται ενάντια τριών ανταγωνιστών. Δύο από τους τρεις έχουν ήδη εξουδετερωθεί η νεανική μορφή στα αριστερά, γίγαντας της ανθρώπινης μορφής, έχει βυθιστεί στη γη, αφού διαπέρασε τον αριστερό του μηρό ένας τεράστιος, φλεγόμενος κεραυνός. Η δεύτερη, επίσης, νεανική μορφή γίγαντα και με ανθρώπινη μορφή , έχει πέσει στα γόνατά του μπροστά του Δία και πιέζει το αριστερό του χέρι σε μια πληγή (;) στο δεξί του ώμο. Η τρίτη ο Πορφυρίων παλεύει ακόμα απεγνωσμένα . το αριστερό του φίδι στη θέση των ποδιών του μάταια παλεύει με τον αετό του Δία επάνω και δεξιά Αλκυωνεύς Πληροφορίες FB Tarbell -Βωμός του Δίος από την Πέργαμο

 Και αφού φονεύθηκαν οι δύο ανώτατοι αρχηγοί των Γιγάντων/ερπετοειδών, οι Ολύμπιες δυνάμεις τους συνέτριψαν ολοσχερώς και εξόντωσαν τους περισσοτέρους εξ αυτών και των αρχηγών τους: Ο Ηρακλής φόνευσε τον Λέοντα και μαζί με τον Απόλλωνα, ο οποίος μαχόταν επίσης δια ενός «τόξου»-ενεργειακού υπερόπλου μακράς εμβελείας, (;) τον Εφιάλτη.



Η Εκάτη που συχνά απεικονίζεται με τρία κεφάλια .Ο σκύλος στα πόδια της είναι το ζώο που συνήθως συνδέεται με την Εκάτη ένας Μολοσσός ,εδώ δαγκώνει τον Κλυτία και η Εκάτη κρατά ασπίδα και ένα όπλο που έχει εκφυγή φωτιάς και από εμπρός και από πίσω σκοτώνει τον Γίγαντα Κλυτία που προσπαθεί να ρίξει μια μεγάλη πέτρα εναντίον της .Ο Ώτος στο κέντρο (Οι γίγαντες Ώτος και Εφιάλτης) δεξιά η Άρτεμη πιθανά κρατούσε τόξο και στα πόδια της ο Εκατόγχειρας γίγαντας Βριάρεως ή Αιγαίων που τον δαγκώνει αγρίμι της θεάς ,σφαδάζει.
Ο Διόνυσος φόνευσε δια του θύρσου του-ήτοι δια ενός ενεργειακού υπερόπλου μέσης εμβέλειας (;) -τον Εύρυτο και η Εκάτη δια «δαδών»-ήτοι δια ενός θερμικού-ενεργειακού υπερόπλου(;) -τον Κλυτία. Ο Ήφαιστος, ρίχνοντας «μύδρους»-ήτοι θερμικά-ενεργειακά βλήματα (;) -και ο Άρης φόνευσαν τον Μίμαντα.

Η Φοίβη μάχεται φτερωτό Γίγαντα με έναν άλλο που έχει χάσει την μάχη στα πόδια του ,με όπλο που εκπορεύει από εμπρός φωτιά μόνον .Δεξιά η Αστερία κόρη του Κοίου (αδελφός του Κρόνου) με τον σκύλο της παλεύει έναν άλλον Γίγαντα
Η Αθηνά σκοτώνει τον Αλκυονέα κάτω η Γαία και δεξιά η Νίκη- Βωμός του Δίος από την Πέργαμο

Η Αθηνά κατεδίωξε τον Εγκέλαδο μέχρι την Αίτνα και, ενώ αυτός ετοιμαζόταν να διαφύγη διαμέσου αυτής στον υποχθόνιο κόσμο3, τον έπληξε δια ενός τεκτονικού υπερόπλου (;)  και τον συνέθλιψε κάτωθεν αυτής4, ενώ στην συνέχεια επέστρεψε στην Παλλήνη, όπου φόνευσε τον Πάλλαντα και απέσπασε το προστατευτικό ενεργειακό-δυναμικό πεδίο του-το οποίο κατέχει έκτοτε, με την επωνυμία «Παλλάς».

Ο Ποσειδών (υπάρχει ο ιππόκαμπος του)  καταδίωκε  τον Πολυβώτη -Βωμός του Δίος από την Πέργαμο 175 π.Χ.

Ο Ποσειδών κατεδίωξε τον Πολυβώτη μέχρι την Κώ και προκαλώντας δια της τρίαινάς του-η οποία λειτουργεί ως «πυκνωτής-συγκεντρωτής»(;)  της ικανότητος του να ελέγχει τα ύδατα και τα τεκτονικά φαινόμενα-έναν ισχυρότατο σεισμό απέσπασε την Νίσυρο από την Κω και συνέθλιψε τον Πολυβώτη κάτωθεν αυτής.

Φλεγόμενος κεραυνός του Διός στη Γιγαντομαχία- Βωμός του Δίος από την Πέργαμο

 Ο Ερμής, φέροντας την «κυνή» του Άδη-η οποία τον καθιστούσε αόρατο εις θνητούς και αθανάτους-φόνευσε τον Ιππόλυτο, η Άρτεμις, μαχόμενη δια ενός «τόξου» ενεργειακού υπερόπλου(;) παρομοίου με αυτά του Ηρακλέους και του Απόλλωνος, τον Γρατίωνα και οι Μοίρες, μαχόμενες δια «χαλκίνων ροπάλων»-ήτοι δια ενεργειακών υπερόπλων μέσης εμβελείας (;)  -τον Άγριο και τον Θόωνα. Και τους υπολοίπους Γίγαντες που έπεσαν στην Παλλήνη τους κατακεραύνωνε ο Ζεύς και τους αποτελείωνε ο Ηρακλής.
  

Μοίρα ή Ερινύα  σκοτώνει τον Άγριο -Βωμός του Δίος από την Πέργαμο

Οι  ερπετοειδείς δυνάμεις που διεσώθησαν από την πανωλεθρία της Παλλήνης υπεχώρησαν στον αστερισμό του Δράκοντος, ενώ οι υπόλοιποι διασωθέντες Γίγαντες/ερπετοειδείς τράπηκαν εις φυγή προς τρεις κατευθύνσεις: Οι περισσότεροι εξ αυτών κατέφυγαν στην Καμπανική Φλέγρα, προσπαθώντας να διαφύγουν διαμέσου του Βεζουβίου και άλλων υποχθονίων πυλών εκείνης της περιοχής5 στον υποχθόνιο κόσμο, αλλά τους κατεδίωξε η κύρια Ολύμπια δύναμη και τους εξόντωσε σχεδόν ολοσχερώς.
Διεσώθησαν δε μόνο κάποιοι δευτέρας τάξεως Γίγαντες, οι ονομαζόμενοι Λευτέρνιοι, και κάποιοι ερπετοειδείς, οι οποίοι, καταδιωκόμενοι από μία δύναμη υπό τον Ηρακλή, κατέφυγαν στα Λευκά και διέφυγαν διαμέσου μίας εκεί ευρισκομένης υποχθόνιας πύλης στον υποχθόνιο κόσμο.Ένα άλλο μέρος των φυγάδων, υπό τον Αρισταίο, κατέφυγαν στην Αίτνα και διέφυγαν διαμέσου αυτής στον υποχθόνιο κόσμο.Και οι υπόλοιποι φυγάδες κατέφυγαν στην Μύκονο, αλλά επήλθε εναντίον τους η δύναμις υπό τον Ηρακλή και τους εξόντωσε ολοσχερώς.
Ούτως, η Γιγαντομαχία έληξε με ολοκληρωτικό θρίαμβο των Ολυμπίων θεών επί των ερπετοειδούς συνασπισμού.



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1.Η πόλις Ταγγέρη του σημερινού βορείου Μαρόκου,

2.Πέραν του Φιλοστράτου (Ηρωϊκός, 671), η ταύτισις της Παλλήνης με την Φλέγρα (ή Φλέγρες) αναφέρεται και από τον Στράβωνα, ο οποίος γράφει ότι Φλέγρα ήταν η παλαιότερη ονομασία της Παλλήνης.(Γεωγραφικά, Αποσπάσματα εκ του Ζ, 25-27).Αυτή η ονομασία δε προέρχεται από την λέξη φλέγω (=καίω, κατακαίω, αναφλέγω, φλέγομαι, λάμπω, απαστράπτω, ακτινοβολώ, εκρήγνυμαι, εξάπτω, ερεθίζω, ανεβάζω ψηλά, κάνω ένδοξο) και σημαίνει «η φλεγομένη», δηλώνοντας τόσο την ηφαιστειώδη φύση αυτής της περιοχής, όσο και το πυρ που έπεσε εκεί κατά την Γιγαντομαχία.

3.Η Αίτνα και όλα γενικά τα ηφαίστεια είναι υποχθόνιες πύλες, αφού συνδέονται με τον μανδύα της Γης (το παχύρρευστο πύρινο στρώμα της κάτωθεν της λιθόσφαιρας).

4.Λόγω όμως των τεκτονικών όπλων που είχε ο Εγκέλαδος, θεωρήθηκε κατά τους ιστορικούς χρόνους ότι αυτός κείται απέθαντος στα έγκατα της Αίτντας και προκαλεί δια των κινήσεών του τις εκρήξεις της, ή, κατ'άλλη εκδοχή, τούτο συμβαίνει στον Βεζούβιο.

5.Μία εξ αυτών των υποχθόνιων πυλών-σίγουρα η σημαντικότερη-της Καμπανικής Φλέγρας-ευρίσκεται στον εκτεινόμενο νοτίως της Κύμης Άορνο κόλπο.
Τούτο προκύπτει από τοπικές παραδόσεις που αναφέρει ο Στράβων, κατά τις οποίες ο Άορνος κόλπος είναι Πλουτώνιο, ήτοι τόπος με είσοδο του εσωχθονίου Άδη: «Πλησίον δε της Κύμης είναι το ακρωτήριο Μισηνό και μεταξύ τους η Αχερουσία λίμνη, μία τεναγώδης εισροή της θαλάσσης.Περνώντας δε το Μισηνό, ευθύς υπό το άκρο του είναι ένας λιμην, και μετά τούτον η ακτή σχηματίζει βαθύ κόλπο, στον οποίον ευρίσκονται οι Βαίες και τα θερμά ύδατά τους, τα οποία είναι κατάλληλα τόσο πρός τρυφή, όσο και πρός θεραπεία.
Συνεχόμενα δε των Βαιών ευρίσκεται ο Λοκρίνος κόλπος και εντός τούτου ο Άορνος (κόλπος), ο οποίος καθιστά χερσόνησο την γη που εκτείνεται από την νοητή γραμμή μεταξύ αυτού και της Κύμης μέχρι το Μισηνό.Διότι το υπόλοιπο είναι ιοθμός (πλάτους) λίγων σταδίων, διαμέσου της σήραγγας μέχρι την ίδια την Κύμη και την έμπροσθέν της θάλασσα.
Τοποθετούσαν δε οι προ ημών στον Άορνο τα γεγονότα της Ομηρικής Νέκυιας (της ραψωδίας Λ της Οδύσσειας, όπου περιγράφεται την καθόδου του Οδυσσέως στον Άδη).Και μάλιστα, εξιστορούν ότι υπήρχε εκεί και νεκρομαντείο και ότι ο Οδυσσεύς έφθασε εις τούτο.Είναι δε ο Άορνος κόλπος βαθύς μέχρι την ακτή και αρτίστομος, ο οποίος έχει μέγεθος και φύση λιμένος, αλλά δεν χρησιμοποιείται ως λιμήν, διότι ευρίσκεται έμπροσθέν ο Λοκρίνος κόλπος, ο οποίος είναι μέγας και σχετικά ρηχός.
Περικλείεται δε ο Άορνος από υπερκείμενες πανταχόθεν πλην της εισόδου του απότομες πλαγιές, οι οποίες σήμερα μεν είναι εξημερωμένες δια της καλλιέργειας, αλλά παλαιότερα καλύπτονταν πυκνά από άγριο, μεγαλόδενδρο και άβατο δάσος, και υπήρχε η δεισιδαιμονία ότι καθιστούσαν κατάσκιο τον κόλπο.Μυθολογούσαν επίσης οι ιθαγενείς ότι τα όρνεα που πετούσαν υπεράνω (του Αόρνου κόλπου) κατέπιπταν στο ύδωρ φονευόμενα από τις αναδιδόμενες αναθυμιάσεις, όπως στα Πλουτώνια. Θεωρούσαν δε και τούτον τον τόπο ένα είδος Πλουτωνίου και τοποθετούσαν τους Κιμμερίους εκεί. Και όσοι εισέπλεαν εκεί προηγουμένως θυσίαζαν και εξευμένιζαν τους καταχθονίους δαίμονες, καθοδηγούμενοι εις ταύτα από ιερείς που είχαν την εργολαβία του τόπου.Υπάρχει δε εκεί, πλησίον της θαλάσσης, μία πηγή ποσίμου ύδατος, αλλά απείχαν πάντες τούτου, επειδή το θεωρούσαν ως το ύδωρ της Στυγός. Και το μαντείο ευρισκόταν κάπου εκεί.Και από τα θερμά ύδατα πλησίον της Αχερουσίας τεκμαίρονταν την παρουσία του Πυριφλεγέθοντος.

Ο Έφορος δε, τοποθετώντας εις αυτόν τον τόπο τους Κιμμερίους, αναφέρει περί αυτών τα εξής: Ότι κατοικούσαν εις υπόγειες οικίες-τις οποίες ονόμαζαν αργίλλες-ότι επικοινωνούσαν μεταξύ τους δια κάποιων ορυγμάτων και ότι δέχονταν τους ξένους στο μαντείο, το οποίο ευρισκόταν βαθιά εντός της γης. Ότι ζούσαν από μεταλλεύσεις και τις αμοιβές για τις μαντείες τους, καθώς και από επιδόματα που τους χορηγούσε ο βασιλεύς τους.Ότι οι κατοικούντες πέριξ του μαντείου είχαν πάτριο έθιμο να μην βλέπει ουδείς τους τον ήλιο, αλλά να εξέρχονται εκ των χασμάτων τους μόνο την νύκτα.Ότι δια τούτο ο ποιητής (ο Όμηρος) είπε περί αυτών: “Ουδέποτε βλέπει αυτούς ο λάμπων ήλιος”
(Οδύσσεια, Λ.15).

Και ότι αργότερα αυτοί οι άνθρωποι εξοντώθηκαν από κάποιον βασιλέα, επειδή δεν επαληθεύθηκε ο χρησμός που του έδωσαν, ενώ το μαντείο διατηρήθηκε, έχοντας μεταφερθεί εις έτερο τόπο.
Τέτοια λοιπόν μυθολογούσαν οι προ ημών, αλλά σήμερα, αφού κόπηκε από τον Αγρίππα το δάσος πέριξ του Αόρνου, οικοδομήθηκε η περιοχή και διανοίχτηκε σήραγγα από τον Άορνο μέχρι την Κύμη, άπαντα εκείνα αποδείχθηκαν μύθος. Και ο Κοκκηίος-ο οποίος κατασκεύασε τόσο εκείνη την σήραγγα, όσο και την σήραγγα από την Δικαιάρχεια, πλησίον των Βαιών, έως την Νεάπολη, ακολούθησε κατά κάποιον τρόπο τα μόλις αναφερθέντα περί των Κιμμερίων, ίσως τυχόν επειδή θεώρησε πάτριο τούτου του τόπου το να ευρίσκονται οι δρόμοι εντός ορυγμάτων». (Γεωγραφικά, Ε.4.5).

ΚΕΙΜΕΝΟ :ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΟ www.fourakis-kea.com/ 

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΛΕΖΑΝΤΕΣ :ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ 


Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑΣ ΕΓΙΝΕ ΜΕ «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ» ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΕ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ...ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ [ (;) ] ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΣΗΜΕΙΑ ΟΠΟΥ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΗΜΟΠΟΙΕΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΩΡΕΙΑ .ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΕΝΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΘ' ΑΥΤΟΥ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ , ΣΗΜΕΡΑ. 


Γιγαντομαχια, Ερπετοειδή και ο Αστερισμός του Δράκοντος (αρχαίες πηγές για ένα διαστημικό πόλεμο;)

http://4.bp.blogspot.com/-FfpJBuQz1Ww/Vh8ZWZIYFoI/AAAAAAAAStY/3WZ8jVe9Wmg/s1600/Screenshot_1.jpgΟ Απολλόδωρος αναφέρει ότι μετά την Τιτανομαχία οι Ολύμπιοι θεοί αντιμετώπισαν και νίκησαν με μεγάλη δυσκολία ένα φοβερό γένος ανθρωπο-ερπετικών όντων, τους πανίσχυρους Γίγαντες: «Η Γή δε, αγανακτούσα για τους Τιτάνες, γεννά από τον Ουρανό τους Γίγαντες, ανυπερβλήτους στο μέγεθος των σωμάτων και ασυναγωνίστους στην δύναμη, οι οποίοι φαίνονταν φοβεροί στην όψη, με μακρά κόμη και γένια κρεμάμενα εκ της κεφαλής τους, και είχαν στο κάτω μέρος τους φολίδες δρακόντων. Γεννήθηκαν δε, όπως λέγουν κάποιοι στις Φλέγρες (της Χαλκιδικής), κατ’ άλλους δε, στην Παλλήνη (της Χαλκιδικής). Εξακόντιζαν δε στον ουρανό βράχους και φλεγόμενες δρυς.
Υπερείχαν δε εκ πάντων αυτών ο Πορφυρίων και ο Αλκυονεύς, ο οποίος μάλιστα, εφ’όσον μαχόταν στην γη όπου είχε γεννηθεί, ήταν αθάνατος.Επίσης, αυτός άρπαξε από την Ερύθεια τις αγελάδες του Ηλίου.
Είχε δοθεί δε χρησμός στους θεούς ότι ουδείς των Γιγάντων μπορούσε να φονευθεί απ’αυτούς, αλλά αν συμμαχούσε μαζί τους κάποιος θνητός, εκείνοι θα πέθαιναν.Αφού δε η Γη πληροφορήθηκε τούτο, αναζητούσε ένα βότανο, για να μη μπορούν, δι’αυτού, οι Γίγαντες να φονευθούν ούτε από θνητό.
Αλλά ο Ζεύς, αφού απαγόρευσε στην Ηώ, την Σελήνη και τον Ήλιο να φανούν, πρόλαβε να κόψη ο ίδιος αυτός το βότανο και κάλεσε δια της Αθηνάς ως σύμμαχο τον Ηρακλή.Και εκείνος πρώτα μεν τόξευσε τον Αλκυονέα, ο οποίος όμως, όσο έπεφτε στην γη, τόσο και ανέκαμπτε.
Αλλά κατόπιν συμβουλής της Αθηνάς ο Ηρακλής τον έσυρε έξωθεν της Παλλήνης.
Και εκείνος μεν πέθανε ούτως, ενώ ο Πορφυρίων όρμησε κατά την μάχη εναντίον του Ηρακλέους και της Ήρας.
Αλλά ο Ζεύς του ενέβαλε πόθο για την Ήρα, η οποία, ενώ αυτός έσχιζε τα πέπλα της, θέλοντας να την βιάση, ζητούσε βοήθεια. Και αφού ο Ζεύς κεραυνοβόλησε αυτόν, ο Ηρακλής τον τόξευσε και τον φόνευσε.


Όσον αφορά δε τους υπολοίπους Γίγαντες, ο Απόλλων τόξευσε τον αριστερό οφθαλμό του Εφιάλτη και ο Ηρακλής τον δεξιό. Τον Εύρυτο δε φόνευσε ο Διόνυσος δια θύρσου, τον Κλυτίο η Εκάτη δια δαδών και τον Μίμαντα ο Ήφαιστος ρίχνοντάς του μύδρους (=διάπυρα σίδερα).Η Αθηνά δε έριξε επάνω στον Εγκέλαδο, ο οποίος είχε τραπεί εις φυγή, την νήσο Σικελία και αφού έγδαρε το δέρμα του Πάλλαντος, κάλυψε δι’αυτού κατά την μάχη το ίδιο το σώμα της.

Ο Πολυβώτης δε, καταδιωκόμενος δια θαλάσσης από τον Ποσειδώνα, έφθασε στην Κώ.Τότε δε, ο Ποσειδών απέσπασε ένα μέρος της νήσου, το ονομαζόμενο Νίσυρο, και το έριξε επάνω του.Ο Ερμής δε, φορώντας κατά την μάχη την κυνή του Άδη, φόνευσε τον Ιππόλυτο, η Άρτεμις τον Γρατίωνα και οι Μοίρες, μαχόμενες δια χαλκίνων ροπάλων, τον Άγριο και τον Θόωνα.Τους άλλους δε Γίγαντες φόνευσε ο Ζεύς, ρίχνοντάς τους κεραυνούς.Και όλους, ενώ πέθαιναν, τους τόξευσε ο Ηρακλής».
(Βιβλιοθήκη, Α.6.1-2).
http://1.bp.blogspot.com/-nLanzcvSuBg/Vh8ZW_Ow9fI/AAAAAAAAStc/L4kdFBpe8_Y/s1600/Screenshot_2.jpg
Από τα ανάγλυφα του βωμού της Περγάμου μαθαίνουμε τι εννοούσε ο Απολλόδωρος λέγοντας ότι οι Γίγαντες «είχαν στο κάτω μέρος τους φολίδες δρακόντων»: Εις αυτά λοιπόν, με εξαίρεση τον Λέοντα, οι Γίγαντες απεικονίζονται ως ανδρόμορφοι μέχρι και τους γλουτούς, αλλά με δύο σπείρες οφιοειδών δρακόντων αντί ποδιών



Ο Ησίοδος αναφέρει ότι οι Γίγαντες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού που χύθηκε στην Γαία όταν ο Κρόνος απέκοψε τα αιδοία αυτού, αλλά δεν μνημονεύει καθόλου την Γιγαντομαχία (όπως είναι γνωστή η σύγκρουσις των Ολυμπίων θεών με τους Γίγαντες: «Και αυτά (τα αιδοία του Ουρανού) δεν έφυγαν μάταια από το χέρι (του Κρόνου). Διότι όσες αιμάτινες σταγόνες χύθηκαν τις δέχθηκε όλες η Γαία.
Και κατά το κυκλικό πέρασμα των ενιαυτών (=μακρών χρονικών περιόδων) γέννησε τις κρατερές (=κραταιές) Ερινύες, τους μεγάλους Γίγαντες -οι οποίοι έλαμπαν στα όπλα τους, μακρά δόρατα έχοντας στα χέρια τους- και τις Νύμφες που Μελίες ονομάζουν στην άπειρη γαία».
(Θεογονία, 182-187).

Ο Έλλην ποιητής του 3ου αιώνος π.Χ. Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει ότι ο Μίμας φονεύθηκε όχι από τον Ήφαιστο, αλλά από τον Άρη
(Αργοναυτκά, Γ.1226).

Τούτο συμφωνεί με μία Αθηναϊκή αγγειογραφία της Κλασσικής εποχής, στην οποία όμως ο Μίμας αναφέρεται ως Μίμων και απεικονίζεται όχι ως ημιερπετοειδής, αλλά ως ανθρωπόμορφος οπλίτης.
Ο Έλλην ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ. Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι κατά τους Αιγυπτίους ο Ηρακλής που πολέμησε στην Γιγαντομαχία δεν ήταν ο υιός του Διός και της Αλκμήνης (ο οποίος είναι γνωστός ως Αμφιτρυωνιάδης Ηρακλής), αλλά ένας άλλος, πολύ αρχαιότερος Ηρακλής: «Διότι, καθώς ομολογούν όλοι ότι ο Ηρακλής αγωνίσθηκε μαζί με τους Ολύμπιους θεούς κατά τον πόλεμό τους εναντίον των γιγάντων, λέγουν (οι Αιγύπτιοι) ότι ουδόλως αρμόζει στην γη να έχει γεννήσει τους γίγαντες κατά την εποχή που λέγουν οι Έλληνες ότι γεννήθηκε ο Ηρακλής, μία γενεά, δηλαδή, προ των Τρωϊκών (του Τρωϊκού πολέμου), αλλά μάλλον, όπως λέγουν αυτοί, κατά την εποχή της γενέσεως των ανθρώπων.Διότι απ’εκείνη έως σήμερα οι Αιγύπτιοι μετρούν περισσότερα από 10.000 έτη, ενώ από τα Τρωϊκά λιγότερα από 1.200…».
(Βιβλιοθήκη Ιστορική, Α.24).

Τούτο είναι αδιαμφισβητήτως ορθό, αφού η Γιγαντομαχία διεξήχθη λίγο μετά την Τιτανομαχία-η οποία ήταν πολύ αρχαιότερη του Τρωϊκού πολέμου-ενώ ο Αμφιτρυωνιάδης Ηρακλής φόνευσε δύο τερατώδη τέκνα του μεταγενεστέρου της Γιγαντομαχίας Τυφώνος, την Λερναία Ύδρα και τον Όρθο. Προφανώς δε, ο Αμφιτρυωνιάδης Ηρακλής ήταν μετενσάρκωση του αρχαιότερου Ηρακλέους, και ακριβώς δια τούτο τους συγχέουν οι Ελληνικοί μύθοι.

Ο Έλλην γεωγράφος και ιστορικός των 1ου π.Χ-1ου μ.Χ αιώνων Στράβων αναφέρει ότι κατά κάποιους (προφανώς, κυρίως κατοίκους της Ιταλίας) η Γιγαντομαχία διεξήχθη όχι στην Χαλκιδική, αλλά στο Φλεγραίο πεδίο (ή Φλέγρα) της Καμπανίας της Ιταλίας, την πεδιάδα πέριξ της μετέπειτα πόλεως Κύμης.
(Γεωγραφικά, Ε.5.4.4-5.4.6-ΣΤ.3.5).

Κατ’αυτή δε την εκδοχή, κάποιοι Γίγαντες διεσώθησαν στην νοτιοανατολική Ιταλία, στην περιοχή της μετέπειτα μικρής πόλεως Λευκά: «Είναι και αυτή (τα Λευκά) πολίχνη, όπου δείχνεται πηγή δυσώδους ύδατος.Μυθολογούν δε ότι τους Γίγαντες που επέζησαν στην Φλέγρα της Καμπανίας, οι οποίοι ονομάζονταν Λευτέρνιοι, τους εξεδίωξε ο Ηρακλής, και κατέφυγαν εκεί, όπου καλύφθηκαν από την γη. Εκ των χώρων τους δε έχει τέτοιο ρεύμα η εν λόγω πηγή.Και δια τούτο ονομάζουν αυτή την παραλία Λευτερνία…».
(Στράβων, Γεωγραφικά, ΣΤ.3.5).

Επίσης, ο Στράβων αναφέρει-κατά την κρατούσα, Χαλκιδική εκδοχή της Γιγαντομαχίας-ότι κάποιοι Γίγαντες διέφυγαν στην Μύκονο, αλλά εξοντώθηκαν και αυτοί από τον Ηρακλή: «Η Μύκονος δε είναι αυτή υπό την οποία μυθολογούν ότι κείνται οι ύστατοι των Γιγάντων, οι οποίοι εξοντώθηκαν από τον Ηρακλή…».
(Γεωγραφικά, Ι.5.9).

Επίσης, ο Στράβων αναφέρει για τον Πολυβώτη τα ίδια με τον Απολλόδωρο: «Λέγουν δε ότι η Νίσυρος είναι αποσπασθέν μέρος της Κώ, προσθέτοντας και τον μύθο ότι ο Ποσειδών, καταδιώκοντας έναν εκ των Γιγάντων, τον Πολυβώτη, απέσπασε δια της τρίαινάς του ένα τεμάχιο της Κω και το έριξε επάνω αυτόν.Και το βληθέν έγινε η Νίσυρος, η οποία έχει κείμενο κάτωθέν της αυτόν τον γίγαντα. Κάποιοι όμως λέγουν ότι αυτός κείται κάτωθεν της Κω».
(Γεωγραφικά, Ι.5.16).

Ο Ρωμαίος ποιητής του 1ου αιώνος μ.Χ. Στάτιος αναφέρει ότι «όταν ο Εγκέλαδος προσπαθεί να αλλάξει πλευρό, άνωθεν του το φλογερό όρος (η Αίτνα) βροντά από τα έγκατά του και οι κορυφές του πλημμυρίζουν (από λάβα)».
(Θηβαϊς, 3.594).

Δηλαδή, θεωρεί ότι ο Εγκέλαδος είναι καταπλακωμένος από την Αίτνα, αλλά δεν έχει πεθάνει και προκαλεί δια των κινήσεών του τις ηφαιστειακές εκρήξεις της.Το ίδιο δε αναφέρει και ο Έλλην ποιητής του 4ου αιώνος μ.Χ. Κόϊντος Σμυρναίος, αποκαλώντας μάλιστα τον Εγκέλαδο «αθάνατο».
(Τα μεθ’Όμηρον, ΙΔ.581).

Ο Έλλην μυθογράφος των 1ου-2ου αιώνων μ.Χ. Πτολεμαίος Ηφαιστίων αναφέρει ότι ο Γίγας που φονεύθηκε από τον Ηρακλή όταν επιτέθηκε στην Ήρα, δηλαδή ο Πορφυρίων, ήταν «πυρίπνοος (=είχε πύρινη αναπνοή)».
(Φώτιος,.Επιτομή της Καινής Ιστορίας του Πτολεμαίου Ηφαιστίωνος, 12).

Επίσης, ο Πτολεμαίος Ηφαιστίων αναφέρει έναν Γίγαντα ονόματι Λέοντα: «Ο Ηρακλής φορούσε την δορά όχι του λέοντος του Νεμέας, αλλά του Λέοντος, ενός εκ των Γιγάντων, ο οποίος φονεύθηκε από τον Ηρακλή αφού τον προκάλεσε εις μονομαχία».
(Φώτιος,.Επιτομή της Καινής Ιστορίας του Πτολεμαίου Ηφαιστίωνος, 37).

Αυτός ο Γίγας ταυτίζεται με έναν λεοντοκέφαλο, και κατά τα λοιπά ανδρόμορφο, Γίγαντα που απεικονίζεται στα ανάγλυφα του βωμού της Περγάμου. Προφανώς λοιπόν, ήταν ημιλεοντόμορφος, ενώ ο Ηρακλής που φορούσε την δορά του ήταν βεβαίως όχι ο Αμφιτρυωνιάδης, αλλά ο πρεσβύτερος Ηρακλής.

http://4.bp.blogspot.com/-2TvyUr7sg-s/Vh8ZXMRKJiI/AAAAAAAAStk/NDigDvaY_tc/s1600/Screenshot_3.jpg
Από τον ναό του Διός της ελληνικής Περγάμου η Γιγαντομαχία ένας Λέων και η Κητώ - 175 π.Χ.



Επίσης, ο Πτολεμαίος Ηφαιστίων αναφέρει έναν Γίγαντα ονόματι Δάμυσο: «Εκείνος (ο κένταυρος Χείρων) ξέθαψε το σώμα του Γίγαντος Δαμύσου, το οποίο έκειτο στην Παλλήνη (ο Δάμυσος ήταν ο ταχύτερος εξ όλων των Γιγάντων), και αφαίρεσε τον αστράγαλό του, τον οποίον προσάρμοσε και ενσωμάτωσε δια φαρμάκων στο (αριστερό) πόδι του Αχιλλέως…».
(Φώτιος,. Επiτομή της Καινής Ιστορίας του Πτολεμαίου Ηφαιστίωνος, 45).

Ο Ρωμαίος μυθογράφος του 2ου αιώνος μ.Χ. Υγίνος αναφέρει ότι η Γαία γέννησε τους Γίγαντες όχι από τον Ουρανό, αλλά με τον Τάρταρο: «Από την Γαία και τον Τάρταρο γεννήθηκαν οι Γίγαντες: Ο Εγκέλαδος, ο Κοίος, ο Ελέντης, ο Μόρφιος, ο Αστραίος, ο Πέλωρος, ο Πάλλας, ο Έμφυτος, ο Ροίκος, ο Ιένιος, ο Άγριος, ο Αλέμων, ο Εφιάλτης, ο Εύρυτος, ο Εφφρακόρδων, ο Θεομίσης, ο Θεοδάμας, ο Ώτος, ο Τυφών, ο Πολυβώτης, ο Μεεφριάρος, ο Άβησος, ο Κολοφώνος και ο Ιαπετός».
(Μύθοι, Προοίμιο)

Αυτή η εκδοχή όμως είναι αδιαμφισβητήτως εσφαλμένη, αφού ο Ησίοδος-στον οποίον και βασίζεται ο Απολλόδωρος ως προς την καταγωγή των Γιγάντων-και είναι πολύ αρχαιότερος του Υγίνου, ήτοι εγγύτερος προς τα μυθολογικά γεγονότα, και-όπως ο ίδιος δηλώνει-διδάχθηκε την Θεογονία από τις θεές Μούσες
(Θεογονία, 22-34).

Ο Υγίνος σφάλλει ως προς πέντε από τα 24 ονόματα Γιγάντων που αναφέρει: Ο Κοίος και ο Ιαπετός είναι Τιτάνες και ο Αστραίος υιός του Τιτάνος Κριού και της Ευρυβίας, θυγατρός του Πόντου, ο Ώτος ήταν μεν γίγας, αλλά υιός του Ποσειδώνος και της Ιφιμέδειας, και ο Τυφών είναι μεν γίγας και υιός του Ταρτάρου και της Γαίας, αλλά δεν ανήκει στους Φλεγραίους (ή Παλληνίους) Γίγαντες.

Επίσης, ο Υγίνος αναφέρει ότι κατά κάποιους η Γιγαντομαχία συνδέεται με τον αστερισμό του Δράκοντος: «Κάποιοι δε λέγουν ότι αυτός ο δράκων (ο αστερισμός του Δράκοντος) ρίφθηκε από τους Γίγαντες κατά της Αθηνάς, όταν αυτή μαχόταν εναντίον τους.Αλλά η Αθηνά άρπαξε τον περιελισσόμενο δράκοντα, τον εκσφενδόνισε στα άστρα και τον τοποθέτησε ακριβώς στον πόλο του ουρανό.Ούτως, μέχρι και σήμερα αυτός φαίνεται με το σώμα του περιελιγμένο, σαν να έχει μόλις μεταφερθεί στα άστρα».
(Αστρονομικά, 2.3).

Ο Έλλην σοφιστής των 2ου-3ου αιώνος μ.Χ Φιλόστρατος παραθέτει την άποψη που είχε περί των Γιγάντων ο θείος Έλλην φιλοσόφος του 1ου αιώνος μ.Χ. Απολλώνιος ο Τυανεύς: «Διότι εκείνοι (οι ποιητές) λέγουν ότι έχει δεθεί υπό του όρους (της Αίτνας) κάποιος Τυφών ή Εγκέλαδος και ότι αργοπεθαίνοντας αποπνέει ασθμαίνοντας τούτο το πύρ (της Αίτνας).Εγώ δε παραδέχομαι ότι έχουν υπάρξει γίγαντες και ότι αποκαλύπτονται τέτοια σώματα εις πολλά σημεία της γής, όταν διαρρηγνύονται τάφοι, όχι όμως ότι αυτοί συγκρούσθηκαν με τους θεούς, αλλά ότι πιθανώς προσέβαλαν τους ναούς και τα τεμένη τους.Το ότι δε οι Γίγαντες πήδησαν πάνω στον ουρανό και προσπάθησαν να εκδιώξουν από εκεί τους θεούς είναι παρανοϊκό τόσο να το λέγει κανείς, όσο και να το πιστεύει…».
(Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον, Ε.16).

Επίσης, ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι μερικό καιρό πρό της εποχής του ανακαλύφηκε στην Κώ oσκελετός ενός Φλεγραίου Γίγαντος: «Και μάλιστα, προ τεσσάρων ετών ο Ύμναιος ο Πεπαρήθιος, ο οποίος είναι φίλος μου, έστειλε έναν εκ των υιών του για να ερωτήσει δια εμού τον Πρωτεσίλαο περί ομοίου θαύματος.Διότι όταν έτυχε να σκάβει αμπέλια στην νήσο Κώ-η οποία είναι ολόκληρη ιδιοκτησία του-η γη αντήχησε στους σκάβοντες σαν κενή. Όταν λοιπόν διάνοιξαν εκείνο το σημείο, ευρήκαν κείμενο έναν δωδεκάπηχο νεκρό (ύψους 5,5 μέτρων), στο κρανίο του οποίου κατοικούσε ένας (οφιοειδής) δράκων. Ο εν λόγω νεαρός λοιπόν ήλθε να μας ερωτήσει τι έπρεπε να πράξουν με αυτόν, και ο Πρωτεσίλαος απάντησε “Ας καλύψουμε εντελώς τον ξένο”, προτρέποντας προφανώς να ξαναθάψουν τον νεκρό και να μην τον αφήσουν εκουσίως ακάλυπτο. Είπε επίσης ότι αυτός ήταν ένας εκ των ριγμένων (από τους Ολυμπίους θεούς) Γιγάντων…».
(Ηρωϊκός, 670).

Επίσης, ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι πολλοί εκ των Γιγάντων ρίφθηκαν από τους Ολυμπίους θεούς κάτωθεν του ηφαιστειακού όρους Βεζουβίου (το οποίο ευρίσκεται στο νότιο άκρο της Καμπανικής Φλέγρας): «Οι Νεαπολίτες δε που κατοικούν στην Ιταλία (στην Νεάπολη της Καμπανίας) θεωρούν θαυμαστά τα οστά του Αλκυονέως. Λέγουν μάλιστα ότι έχουν ριφθεί εκεί (από τους Ολυμπίους θεούς) πολλοί εκ των Γιγάντων και ότι το όρος Βέσβιο (ο Βεζούβιος) καπνίζει επ’αυτών…».
(Ηρωϊκός, 671).

Επίσης, αναφέρει ότι ένας εκ των καταπλακωμένων από τον Βεζούβιο Γιγάντων είναι και ο Εγκέλαδος, ο οποίος δεν έχει πεθάνει, αλλά αργοπεθαίνει
διαρκώς, αποπνέοντας το πυρ του Βεζουβίου.
(Εικόνες, 2.17).

Επίσης, ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι στην Παλλήνη διατηρούνταν μέχρι την εποχή του πολλοί σκελετοί Γιγάντων: «Και μάλιστα, στην Παλλήνη, την οποία οι ποιητές ονομάζουν Φλέγρα, η γή περιέχει πολλά τέτοια σώματα Γιγάντων, οι οποίοι είχαν στρατοπεδεύσει εκεί, και οι βροχές και οι σεισμοί αποκαλύπτουν πολλά εξ αυτών.Δεν εμπιστεύεται δε εκείνη την περιοχή ούτε ποιμήν κατά το μεσημέρι, λόγω του πατάγου που κάνουν τα φαντάσματα (των Γιγάντων) που μαίνονται εντός της γής…».
(Ηρωϊκός, 671).

Ο Νόννος αποκαλεί τους Γίγαντες «δρακοντοκόμους» (Διονυσιακά, Α.18-ΚΕ.87) ή «εχιδνοκόμους» (Διονυσιακά, ΜΗ.49)-ότι, δηλαδή, αντί μαλλιών είχαν σπείρες οφιοειδών δρακόντων-«Γηγενείς (=γεννημένους από την γή)» (Διονυσιακά, ΚΕ.92-ΜΗ.32), «ελισσόμενο λαό της γης» (Διονυσιακά, ΚΕ.93) και «οφιώδεις υιούς της γής» (Διονυσιακά, ΚΕ.206).Επίσης, αναφέρει ότι οι Γίγαντες είχαν συνολικά «διακόσια χέρια»-ήσαν, δηλαδή, συνολικά εκατό-και «πίεζαν δια των πολυλαίμων κεφαλών τους τον αστερόεντα κύκλο (τον ουράνιο θόλο)» (Διονυσιακά, ΚΕ.93-94), και ότι εκατέρωθεν των ώμων τους «εξορμούσαν ύδρες, πολύ μεγαλύτερες της Ιναχίας ύδρας (της Λερναίας Ύδρας)», οι οποίες «σύριζαν ακατάπαυστα στον αιθέρα, στην γειτονιά των άστρων».(Διονυσιακά, ΚΕ.207-210).Κατανομάζει δε άλλον έναν Γίγαντα, τον Χθόνιο
(Διονυσιακά, ΜΗ.21), ενώ αναφέρει τον Πέλωρο ως Πελωρέα (Διονυσιακά, ΜΗ.39).
 http://1.bp.blogspot.com/-Ia8f7oj2dHU/Vh8ZXymm__I/AAAAAAAAStw/2rgCVfvHzAQ/s1600/Screenshot_4.jpg
Στα μωσαϊκά μίας Σικελικής έπαυλης του 4ου αιώνος μ.Χ. οι Γίγαντες απεικονίζονται ελαφρώς διαφορετικά: Είναι ανδρόμορφοι μέχρι και τα γόνατα και κάτωθεν αυτών έχουν δύο σπείρες όφεων

Στο Βυζαντινό Λεξικό του Σουίδα (το οποίο γράφτηκε κατά τον 10ο αιώνα και βασίζεται κυρίως εις αρχαίες Ελληνικές πηγές) αναφέρεται άλλος ένας Γίγας, ο Αρισταίος: «Αρισταίος: Ένας εκ των Γιγάντων, ο οποίος διεσώθη (από την Γιγαντομαχία)…Λέγουν ότι διεσώθη (από την Γιγαντομαχία) μόνο ο Γίγας Αρισταίος, στο όρος της Σικελίας που ονομάζεται Αίτνα.Και ούτε ουράνιο πυρ ήλθε εναντίον του, ούτε τον πιέζει η Αίτνα»…«Αιτναίος κάνθαρος (είδος σκαθαριού): O μέγας.Διότι και το όρος (Αίτνα) είναι μέγα.Λέγουν ότι διεσώθη (από την Γιγαντομαχία) μόνο ο Γίγας Αρισταίος, και ούτε ουράνιο πυρ ήλθε εναντίον του, ούτε τον πιέζει η Αίτνα».Εξ αυτών των λημμάτων υποδηλώνεται ότι ο Αρισταίος διεσώθη μεταμορφωθείς από την Γαία εις Αίτναίο κάνθαρο.


Από την προαναφερθείσα Αθηναϊκή αγγειογραφία μαθαίνουμε άλλον έναν Γίγαντα, τον Φοίτιο, ενώ από άλλες τρεις Αθηναϊκές αγγειογραφίες της Κλασσικής εποχής μαθαίνουμε άλλους επτά Γίγαντες: Τον Παγκράτη, τον Ουρανίωνα, τον Εύφορβο, τον Εύβοιο, τον Υπέρβιο, τον Αγασθένη και τον Ευρύαλο. Πάντως, εις αυτά τα αγγεία οι Γίγαντες απεικονίζονται όχι ως ημιερπετοειδείς, αλλά ως ανθρωπόμορφοι οπλίτες.Το ίδιο δε συμβαίνει και εις όλες τις άλλες ευρεθείσες αγγειογραφίες Φλεγραίων Γιγάντων.



ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΦΛΕΓΡΑΙΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ



H ονομασία Γίγας (-αντος) προέρχεται από την λέξη γή και η πρωταρχική σημασία της είναι γηγενής (=γεννημένος από την γή), δηλώνοντας ακριβώς την εκ της Γαίας προέλευση των Γιγάντων, ενώ λόγω αυτών κατέληξε να σημαίνει και γίγας, γιγάντιος, ισχυρός.
Αλλά και τα περισσότερα εκ των ονομάτων των γνωστών Φλεγραίων Γιγάντων δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς δηλώνουν, ή υποδηλώνουν, ιδιότητες αυτών:
AΓΑΣΘΕΝΗΣ: Eίναι σύνθετο, εκ των άγαν (=πολύ, πάρα πολύ, πέραν του δέοντος) και σθένος (=σθένος, ρώμη, δύναμις, ισχύς, ορμή αφθονία), και σημαίνει «πολύ δυνατός, πολύ ισχυρός», δηλώνοντας την μεγάλη ισχύ του Αγασθένη.
ΑΓΡΙΟΣ: Σημαίνει άγριος, δηλώνοντας την άγρια φύση του Αγρίου.
ΑΛΚΥΟΝΕΥΣ: Είναι σύνθετο, εκ των αλκή (=ρώμη, δύναμις, ισχύς, ανδρεία, τόλμη, προπύργιο, μάχη) και όνειος (=ωφέλιμος, χρήσιμος), και σημαίνει «ο ισχυρά ωφελών, βοηθών», δηλώνοντας την μεγάλη ισχύ του Αλκυονέως.
ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ: Προέρχεται από την λέξη άριστος (=άριστος, κάλλιστος, ευγενής, εξέχων, πρώτιστος, ανδρείος), και σημαίνει άριστος, εξέχων, ανδρείος, δηλώνοντας ότι ο Αρισταίος ήταν ένας εκ των επιφανεστέρων Γιγάντων.
ΓΡΑΤΙΩΝ: Προέρχεται από την λέξη γράσος (=δυσωδία) και σημαίνει δυσώδης, υποδηλώνοντας την μιαρή, βδελυρή φύση του Γρατίωνος.
ΔΑΜΥΣΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των δά (=γή-στα Δωρικά) και μύσος (=μίασμα, βδέλυγμα, ακαθαρσία) και σημαίνει «μίασμα, βδέλυγμα της γής», δηλώνοντας την εκ της γής προέλευση και την μιαρή, βδελυρή φύση του Δαμύσου.
ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των εν (το οποίο εν συνθέσει σημαίνει εντός, έχων, περιέχων, κάπως, ενώπιον, εις βάρος) και κέλαδος (=θόρυβος καταπίπτοντος ύδατος ή ανέμου, θόρυβος, πάταγος, βοή, αλαλαγμός, κραυγή, φωνή μαντείου), και σημαίνει «εσωτερικός θόρυβος, πάταγος, βοή», δηλώνοντας το αναφερόμενο από τους μύθους ότι ο Εγκέλαδος προκαλεί τις εσωτερικές βροντές της Αίτνας (η του Βεζουβίου).
ΕΜΦΥΤΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των εν και φυτός (=βλαστήσας, φυτρώσας, γεννηθείς, ο εκ φύσεως φυτρώσας, γεννηθείς), και σημαίνει «ο εντός φυτρώσας, γεννηθείς, εμφυτευθείς, έμφυτος», δηλώνοντας την έσωθεν, από την γή γέννηση του Εμφύτου.
ΕΥΒΟΙΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των ευ (το οποίο εν συνθέσει σημαίνει καλώς, ευτυχώς, επιτυχώς, ορθώς, συνοποδηλώνοντας αφθονία ή ευκολία) και βούς (=βόδι), και σημαίνει «ο έχων καλές και άφθονες, βοσκές, ευτραφής», υποδηλώνοντας το μέγα μέγεθος του Ευβοίου.
ΕΥΡΥΑΛΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των ευρύς (=πλατύς, ευρύχωρος, εκτεταμένος) και άλως (=περιφέρεια, δίσκος του ηλίου ή της σελήνης, περιφέρεια, αλώνι, φωλιά πτηνού), και σημαίνει «ο έχων ευρεία περιφέρεια», υποδηλώνοντας το μέγα μέγεθος του Ευρυάλου.
ΕΥΡΥΤΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των ευ και ρυτός (=ρέων, ρευστός, υγρός), και σημαίνει «ο καλώς και αφθόνως ρέων», υποδηλώνοντας ότι ο Εύρυτος είχε καλή και άφθονη ροή ενέργειας, ητοι ισχυρό ενεργειακό πεδίο και μεγάλη ισχύ.
ΕΥΦΟΡΒΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των ευ και φορβή (=τροφή, βοσκή, χόρτο), και σημαίνει ευτραφής, υποδηλώνοντας το μέγα μέγεθος του Ευφόρβου.
ΕΦΙΑΛΤΗΣ: Σημαίνει εφιάλτης, δηλώνοντας την εφιαλτική, τρομακτική φύση του Εφιάλτη.
ΘΕΟΔΑΜΑΣ: Είναι σύνθετο, εκ των θεός και δαμάω (=δαμάζω, καταβάλλω, κατατροπώνω, εξημερώνω, θέτω υπό ζυγό, νικώ, υποτάσσω, κατακτώ), και σημαίνει «ο δαμασθείς, καταβληθείς, κατατροπωθείς από τους θεούς», δηλώνοντας την κατατρόπωση του Θεοδάμαντος από τους Ολυμπίους θεούς.
ΘΕΟΜΙΣΗΣ: Είναι σύνθετο, εκ των θεός και μίσος, και σημαίνει θεομίσητος, δηλώνοντας το μίσος και την εχθρότητα μεταξύ του Θεομίση και των Ολυμπίων θεών.
ΘΟΩΝ: Προέρχεται από την λέξη θοός (=ταχύς) και σημαίνει το ίδιο με αυτή, δηλώνοντας ότι ο Θόων ήταν ταχύς.
ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των ίππος και λύω (=λύνω, αποδεσμεύω, χαλαρώνω, αποζευγνύω, απελευθερώνω, απαλλάσσω, λυτρώνω, διαλύω, παραλύω, τελειώνω, καταργώ, δίνω λύση, αναλύω, εκπληρώνω, εκτελώ, εξιλεώνω, επανορθώνω), και σημαίνει «ο λύων, αφήνων ελευθέρους τους ίππους». Δεδομένου δε ότι στους Ελληνικούς μύθους ο ίππος υποδηλώνει συχνά τον συνδυασμό μεγάλης ταχύτητος, δυνάμεως και ορμής (π.χ. ο Πήγασος, οι ίπποι του Αχιλλέως, Ξάνθος και Βαλίος, οι ίπποι του άρματος του Ηλίου κ.λ.π.), το όνομα του Ιππολύτου υποδηλώνει ότι αυτός ήλεγχε και εξαπέλυε κάποιου είδους ισχυρές και ορμητικές ενεργειακές δυνάμεις.
ΚΛΥΤΙΟΣ: Προέρχεται από την λέξη κλυτός (=ακουστός, μεγαλόφωνος, ξακουστός, περίφημος, διάσημος, ένδοξος, μεγαλοπρεπής, σπουδαίος, θαυμαστός) και σημαίνει ξακουστός, περίφημος, ένδοξος, μεγαλοπρεπής, δηλώνοντας ότι ο Κλυτίος ήταν ένας εκ των επιφανεστέρων Γιγάντων.
ΚΟΛΟΦΩΝΟΣ: Προέρχεται από την λέξη κολοφών (=κορυφή, ύψιστο σημείο, αποκορύφωμα, τέλος) και σημαίνει κορυφαίος, δηλώνοντας ότι ο Κολοφώνος ήταν ένας εκ των κορυφαίων Γιγάντων.
ΛΕΩΝ: Σημαίνει λέων, δηλώνοντας την ημιλεόντεια μορφή του Λέοντος.
ΜΙΜΑΣ (ή ΜΙΜΩΝ): Προέρχεται από την λέξη μίμος (=μιμούμενος, υποκρινόμενος, υποδυόμενος, μιμητική κωμωδία) και σημαίνει «ο μιμούμενος», υποδηλώνοντας ότι ο Μίμας είχε την ικανότητα να μιμείται μορφές, ήτοι να μεταμορφώνεται.
ΜΟΡΦΙΟΣ: Προέρχεται από την λέξη μορφή και σημαίνει «ο των μορφών», υποδηλώνοντας ότι ο Μόρφιος είχε την ικανότητα να μεταμορφώνεται.
ΟΥΡΑΝΙΩΝ: Σημαίνει ουράνιος, δηλώνοντας την εκ του Ουρανού προέλευση του Ουρανίωνος.
ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ: Είναι σύνθετο, εκ των πάς (=όλος, ολόκληρος) και κράτος (=δύναμις, ισχύς, εξουσία, βία, κυριότης, υπεροχή), και σημαίνει παντοδύναμος, πανίσχυρος, δηλώνοντας την τεράστια ισχύ του Παγκράτη.
ΠΑΛΛΑΣ: Προέρχεται από την λέξη πάλλω (=πάλλω, σείω, κραδαίνω, τινάζω, περιστρέφω, σείομαι, τρέμω, σκιρτώ, πηδώ, σπαρταρώ, ανακατεύω κλήρους, λαμβάνω δια κλήρου, αγωνιώ) και σημαίνει «ο πάλλων, κραδαίνων, σείων», υποδηλώνοντας ότι ο Πάλλας είχε παλμικά όπλα, βασιζόμενα εις κάποιου είδους παλμική ενέργεια.
ΠΕΛΩΡΟΣ (ή ΠΕΛΩΡΕΥΣ): Σημαίνει πελώριος, τερατώδης, δηλώνοντας το τεράστιο μέγεθος και την τερατώδη φύση του Πελώρου.
ΠΟΛΥΒΩΤΗΣ: Είναι σύνθετο, εκ των πολύς και βοτόν (=βόσκημα, κτηνοτροφικό ζώο), και σημαίνει πολύτροφος, υποδηλώνοντας την ευτροφία, ήτοι το μέγα μέγεθος του Πολυβώτη.
ΠΟΡΦΥΡΙΩΝ: Προέρχεται από την λέξη πορφυρούς (=σκουρόχρωμος, σκοτεινός, μαύρος, βαθυέρυθρος, πορφυρός, ταραχώδης) και σημαίνει ζοφερός, ταραχώδης, δηλώνοντας την ζοφερή και ταραχώδη φύση του Πορφυρίωνος.
ΡΟΙΚΟΣ: Σημαίνει κυρτός, λοξός, ελικοειδής, καμπύλος, δηλώνοντας την ελισσομένη ημιερπετική φύση του Ροίκου.
ΥΠΕΡΒΙΟΣ: Είναι σύνθετο, εκ των υπέρ (το οποίο εν συνθέσει σημαίνει υπεράνω, πέραν, υπερβολικά, υπερμέτρως, για, εξαιτίας) και βία (=ρώμη, δύναμις, βία, βιαιότης), και σημαίνει «υπερβολικά ισχυρός, υπερβολικά βίαιος», δηλώνοντας την τεράστια ισχύ και την βιαιοτάτη φύση του Υπερβίου.
ΦΟΙΤΙΟΣ: Προέρχεται από την λέξη φοιτάω (=περιφέρομαι, περιφέρομαι μανιωδώς, αγρίως, συχνάζω, φοιτώ, μεταφέρομαι, εισάγομαι, εισπράττομαι, επανέρχομαι περιοδικώς, επέρχομαι, διαδίδομαι, θρυλούμαι) και σημαίνει «ο μανιωδώς, αγρίως περιφερόμενος, μανιώδης», δηλώνοντας την άγρια και μανιώδη φύση του Φοιτίου.
ΧΘΟΝΙΟΣ: Σημαίνει χθόνιος, γήινος, προερχόμενος από την γή, δηλώνοντας την χθόνια προέλευση του Χθονίου.
Όσον αφορά δε τα ονόματα Άβησος, Αλέμων, Ελέντης, Εφφρακόρδων, Ιένιος και Μεεφριάριος, η σημασία τους είναι άγνωστη, αλλά πιθανώς αποτελούν παραφθορά των πραγματικών ονομάτων αυτών των Γιγάντων.

ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 2012
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

ΟΜΗΡΟΣ, Οδύσσεια.
ΗΣΙΟΔΟΣ, Θεογονία.
ΟΡΦΙΚΟΙ, Αργοναυτικά.
ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ, Ύμνος εις Άρτεμιν.
ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ, Βιβλιοθήκη.
ΠΙΝΔΑΡΟΣ, Ολυμπιόνικοι.
ΗΡΟΔΟΤΟΣ, Ιστορίαι.
ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ, Ιστορική Βιβλιοθήκη.
ΣΤΡΑΒΩΝ, Γεωγραφικά.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΥΣ, Ρωμαϊκή Αρχαιολογία.
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Βίος Μαρίου.
ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ, Ελλάδος Περιήγησις.
ΠΟΛΥΑΙΝΟΣ, Στρατηγήματα.
ΚΛΑΥΔΙΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ, Γεωγραφία.
ΖΩΣΙΜΟΣ, Νέα Ιστορία.
ΨΕΥΔΟΚΑΛΛΙΣΘΕΝΗΣ, Βίος Αλεξάνδρου του Μακεδόνος.
ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΣΑΛΟΥ.
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΥΕΝΝΙΟΣ, Ύλη Ιστορίας.
ΑΝΝΑ ΚΟΜΝΗΝΗ, Αλεξιάς.
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, Άλωσις Θεσσαλονίκης,
ΝΙΚΗΤΑΣ ΧΩΝΙΑΤΗΣ, Ιστορία.
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, Γένεσις.
ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Αποκάλυψις Ιωάννου.
ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ, Περί του Γαλατικού Πολέμου.
ΤΙΤΟΣ ΛΙΒΙΟΣ, Ρωμαϊκή Ιστορία.
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΑΙΣΑΡ, Απομνημονεύματα.
ΤΑΚΙΤΟΣ, Χρονικά-Γερμανία-Αγρικόλας.
ΦΛΩΡΟΣ, Επιτομή Ρωμαϊκής Ιστορίας.
ΓΡΑΝΝΙΟΣ ΛΙΚΙΝΙΑΝΟΣ, Ρωμαϊκή Ιστορία.
ΜΑΧΑΜΠΑΤΑ ΠΟΥΡΑΝΑ.
ΓΙΛΔΑΣ, Περί της καταστροφής και κατακτήσεως της Βρετανίας.
ΑΝΤΑΜΜΑΝ, Βίος Aγίου Κολούμπα.
ΝΕΝΝΙΟΣ, Ιστορία των Βρετανών.
ΓΟΔΕΦΡΕΙΔΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΜΑΟΥΘ, Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας.
ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΜΒΡΙΑΣ.
ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΟ ΧΡΟΝΙΚΟ.
ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΩΝ.
ΤΖΕΦΡΕΫ ΚΗΤΙΝΓΚ, Ιστορία της Ιρλανδίας.
ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΚΥΡΙΩΝ.
ΕΪΝΧΑΡΝΤ, Βίος Καρλομάγνου.
ΑΝΩΝΥΜΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑΣ.
ΓΟΔΕΦΡΕΙΔΟΣ ΒΙΛΛΕΑΡΔΟΥΙΝΟΣ, Η κατάκτησις της Κωνσταντινουπόλεως.
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΝΤΑ, Χαβαμάλ.
ΝΤΟΥΝΤΟ ΤΟΥ ΣΑΙΝ ΚΟΥΕΝΤΙΝ, Ιστορία των Νορμανδών.
ΣΑΞΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΣ, Ιστορία των Δανών.
ΟΛΑΟΥΣ ΜΑΓΚΝΟΥΣ, Ιστορία των Βορείων λαών.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΟΥΡΑΚΗΣ, Μείξις Ανακύκλησις-Ιχνηλάτησις.
Π. Χ. ΔΟΡΜΠΑΡΑΚΗΣ, Επίτομο αρχαιοελλνικό λεξικό.
X,ΛΙΝΚΟΛΝ-Ρ. ΛΗ- Μ. ΜΠΕΪΤΖΕΝΤ, Το άγιο αίμα και το άγιο Γκράαλ.
Μ. ΜΠΕΪΤΖΕΝΤ-Ρ. ΛΗ, Ο Ναός και η Στοά.
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΑΪΚ, Το μυστικό όλων των εποχών.
http://www.wikipedia.com
index.php
http://www.sciencenews.gr
http://www.reptilianagenda.com/myth/m110599a.shtml

ΠΗΓΕΣ  http://autochthonesellhnes.blogspot.com/2015/10/blog-post_14.html

https://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/10/blog-post_9595.html

http://bit.ly/2kjlkot    Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα μας http://www.tapantareinews.gr, για περισσότερη ενημέρωση. Εγγραφείτε - SUBSCRIBE: http://bit.ly/2lX5gsJ Website —►http://bit.ly/2lXX2k7 SOCIAL - Follow us...: Facebook...► 




Δημοσίευση σχολίου

Αφήστε το σχόλιό σας ή κάνετε την αρχή σε μία συζήτηση

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Δημοφιλείς κατηγορίες

...
Οι πιο δημοφιλείς κατηγορίες του blog μας

Whatsapp Button works on Mobile Device only