Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2021

Θάλασσα τρικυμισμένη


 Θάλασσα τρικυμισμένη στ’ ανοιχτά

Με στέγες και διάφανα ερείπια
Ω Θάλασσα λυγμοί του ανέμου
Γιατί τα δάκρυα είναι προσταγή απ’ τον άνεμο
Και ακούονται
Τι βογγητά στις νύχτες μας τι κλάματα,
Τι γόοι και τι γαλάζια επιφωνήματα
Ξυπνούνε πόθους τρικυμίας μέσα μας
Ήρθαμε βαρυμένοι, σύσκιοι νωθροί
Και τι χρόνοι σκληρότατοι θά ’ρθουν
Ολομέτωποι θάνατοι γιγάντιοι ίσκιοι
Μόροι που τις αυγές στα κάθιδρα μέτωπα
Σφίγγουν τις ψυχές στους τροχούς
Μυρτιές και δάφνες
Πασίλαμπρου πρωινού
Στις φλογερής πατρίδας τα μελτέμια, είδαμε
Την προκυμαία ολόφλογη
Μέσα στις δόξες που κινούνται ολόγυρα
Σαν την καμπύλη πεπρωμένης μέρας
Που θα υψωθεί η ζωή σε πείσμα όλων των Θανάτων
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Ποιος πίσω σου έδεσε σφιχτά τις μνήμες
Αράγιστο το σώμα σου την κάθε αυγή
Ξυπνάει στη μέρα τη δυσπρόσιτη τη δυσκολοκατάκτητη
Έφηβο ελάφι που ξεδίψασε στην Ιωνία
Στα φτερωμένα κράσπεδα πατρίδων
Όταν σου έκαψαν εκείνη την πικρή αυγή
Τα άφθονα μαλλιά
Δεν πρόφτασες να πάρεις τους ανέμους όλους
Και δάκρυσες χρόνια πολλά αργότερα
Και ξέσπασες
Σαν λειτουργία εωθινή
Πάνω στα χιόνια του ύψους
Ποιος σ’ έφερε εσένα
Δόξα, Ασύλληπτη μορφή
Είδος Καλόπλαστο της Ιωνίας
Στου Κηφισσού τα σφρίγοντα καλάμια
Εκεί σαν έπαιζες παιδίσκη
Στου ποταμού τα ρέματα
Που όλο γαλάζια φούσκωναν πανιά
Και σ’ έπαιρναν στις φωτεινές επαύλεις.
Μα τώρα έγινες βρώμικα κράσπεδα
Κι οι δυο σου όχθες κλείσαν απ’ το φως
Κι η έμπυρη άσφαλτος σε κάλυψε
Και στέγνωσε μ’ ερημιές την μνήμη των
Ανθρώπων
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Θα ξαναπάμε πάλι εκεί
Στη γη της Ιωνίας της κυανόφεγγης
Μέσα απ’ το κρασάτο πέλαγος
Κι από τ’ άστρα της κυανής μας γης
Να εγκαταστήσουμε μιαν οικουμένη θαμπωτική
Από πολύφθογγες λέξεις
Ν’ αναπηδήσουν φωτισμοί κι εκλάμψεις
Ν’ ακούσει ο κόσμος πέρα απ’ τον ηλιόβλητο αιθέρα
Κι από των απειρόπληθων άστρων την ανάσα
Κι από τη γη της Ελληνίδας μνήμης
Αυγές αιθέρος, Λέξεις τις Ακάμαντες
Κυάνεα, Θρόος, Μένεα, Πολυφλοίσβιο,
Οίαξ, Εσπέρα,Ακόντιο,Φοίβη, Κύθνος,
Καλλιστώ, Ιώ,Τρυφέρη, Ιωνία...
Άδειο είναι τώρα το στόμα των ανέμων
Στρατεύματα που ηχούνε πίσω μας τ’ άσματα
Ήχοι της αιώνιας γέννησης
Ήπειρος της ψυχής λίγων Ελλήνων
Ιριδογέννητη γη που θα πέμψεις ξανά τις ψυχές
Τις αυγές του αιθέρος στον ακράτητο Νόστο
Και συ γενιά μου θεόκλειστη τεφρή
Φειδωλεμένη από πασίχαρες ακοές
Από γαλάζια θυμιάματα αυγής υπερήφανης
Στερημένη από τα πολύφθογγα νάμματα
Διψαλέα και γυμνή του Λόγου
Άκου λοιπόν γενιά μου και γενιά που έρχεσαι
Τι σου στερήσαν
Μωροί και οιωνοσκόποι και κοπροκράτες
Προγάστορες των σκοτεινών καιρών,της οίησης πιστοί
Κι οι Ασιανοί που κατοικούνε τώρα τις ακτές
Τις από πριν θεογενείς και νικητήριες
Τις από αιώνες αναλάμπουσες δάδες και μύρα
Και πολυτίμητα δωρήματα ομορφιάς
Σε Ιωνία ξανά σε θέλουν
Είδατε εσείς μάτια γυναικών σε νυμφοδάκρυτη πομπή
Ρύζια λευκά δεσμίδες άνθια
Σε Μεσαυγούστου χλοίσματα
Ακούσατε τραγούδια,ύμνους αστρογενείς
Στον Πόντο μέσα τον πολύπαθο
Μορφές Ελληνίδων εγειρόμενες
Που εγκυμονούν την Ιωνία της ψυχής μας
Αγέραστο σώμα κάθε κόσμου παντός , Ιωνία...
Πόλεις ξανά καινούργιες των ερώτων ανυψώνονται
Άσπρα χαρούμενα έθνη της Ελληνίδας γης
Σημαίες του άσπιλου πρωινού
Λαμποκοπήματα της θείας φωνής να προσκυνούν
Εκεί ξανά στο μέλλον
Μέσα από τα υπερπόντια μένη των ανέμων
Στη λευκάζουσα
Στην Κιονόκρανη όλο χρυσάφι
Σέμνωμα δόξας, Την ηλιόβλητη
Την αστρογέννητη Ιωνία της ψυχής μας
Ναί, θα πάμε πάλι εκεί
Ξανά, στη γη της Ιωνίας
Λογχοφορώντας τις ηλίαιχμες λέξεις
Επανασελαγίζοντας τον άνεμο...
Ναι λοιπόν, θα πάμε πάλι εκεί
Θα διαβούμε ξανά στη γη της Ιωνίας
Λογχοφορώντας τις ηλίαιχμες λέξεις
Επανασελαγίζοντας τον άνεμο
Αποσπάσματα από την σύνθεση ''ΙΩΝΙΑ'', 2009''






 

Δημοσίευση σχολίου

Αφήστε το σχόλιό σας ή κάνετε την αρχή σε μία συζήτηση

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Δημοφιλείς κατηγορίες

...
Οι πιο δημοφιλείς κατηγορίες του blog μας

Whatsapp Button works on Mobile Device only